Lach eens om jezelf - 4 

‘Lach eens om jezelf!’ Dat doe ik ook weer deze week
want verplicht door deze columnserie keek
ik met een knipoog naar mezelf als hoofdpersoon.
Zo superserieus weer! Mens, denk ik dan, doe toch eens gewoon.

Zo wilde ik echt Hollands draadjesvlees bereiden.
Eerst met een serieus gezicht naar de slager rijden.
(onthoud: dit kostte me een uur)
Riblappen vanwege het beetje vet, dat moest het zijn,
het bindvlies erin zou vermalsen door azijn.

Rode wijn, balsamico of simpele natuur?
Nu zeg ik, dat dondert niet, het gaat om ’t zuur
maar toen haalde ik heel de voorraad uit de kast
en zocht secuur naar hetgeen het beste past
(onthoud: dit kostte een kwartier)

Bij Hollands eten hoort geen rode wijn, da’s Frans
en ook geen Italiaanse balsamico, dus was goede raad
dit keer alleen in tijd wat duur.
Het werd de meest gewone met de toevoeging ‘natuur’.

Snijden in blokken van twee centimeter werd het toen
en aanbraden in de boter, voor bruin getint fatsoen.
Uit de pan ermee, drie gesneden uien toen gefruit
(onthoud: dit kostte een kwartier)
maar daarmee is het verhaal nog lang niet uit.

Want met die uien samen moest ook witte tarwebloem
De pan in voor een saus van eeuwige roem.
Want dat is wat Pietjes Precies zich onbewust toewensen
het lekkerste draadjesvlees maken van alle alle mensen.
(onthoud: ook dit kostte een kwartier)

Bouillon van ’t rund moest er bij, kruidnagel en laurier
Dat was een makkie, dat gaf spetterend veel plezier.
Toen drie eetlepels ketjap en vier van die natuurazijn
het werd in mijn keuken een waarachtig geurfestijn
(onthoud: dit kostte een kwartier)

Van ’t vuur af toevoegen de lichtgebruinde vlezen.
Fout kon niks meer gaan, ik had niks te vrezen
Want in de oven hoefde het nu alleen nog maar te stoven
op 140 graden in de goedgesloten pan.
Maar hoe lang, hoe lang, hoe lang?

Ik las het recept er weer op na en zag met grote ogen
van verbazing een tijdsduur van 5 uur, ’t is niet gelogen!
Mens, riep ik uit, wat heb je nu weer op je hals gehaald
je hebt met dit soort dingen je leergeld intussen toch betaald?

Afijn, we aten ’s avonds de puree, rode kool en goudrenet
Want toen de oven eindelijk uit mocht moesten wij naar bed.
We hebben er trouwens lekker om gelachen en ik verheug me nu
op wat wij vandaag op pakjesavond hebben staan op het menu:

Verrukkelijk (dat mag ook wel na een investering van 7 uren)
draadjesvlees met stokbrood en een goed glas wijn, waardoor respijt
voor ’t rijmen van een column voor u – totaal niet serieus
Maar om te lachen om mezelf, ja echt, het is heus!