Lach eens om jezelf 6

Het is beestenweer. Hagel jaagt met de noordwester mee, net als de loodgrijze wolkenmassa. Bah. Net nu ik eindelijk weer eens tijd heb voor een wandeling. Net nu het boek waar ik maandenlang aan werkte af is. Net nu ik geen dag langer zonder frisse toet kan. En nog net voor ik totaal verstijfd ben door gebrek aan lichaamsbeweging.

Vandaag zou ik gaan wandelen! En nu ligt het land er nat, kaal en koud bij vanuit het raam gezien. De graspaden zullen modderpoelen zijn. Zelfs geen waakhond zal zich buiten wagen. Een enkele kraai zal er vliegen, en meeuwen die de kust ontvluchtten voor het veiliger binnenland. En daar zal ik dan lopen? Met een verkleumd gezicht en de handen in de zakken, zielig soppend door plassen en prut?

Ik kijk nog een keer uit het raam en denk aan de houtkachel, de lekkere dikke weekendkrant en de kerstkransjes voor bij de koffie. Knus maar weinig heroïsch. Ik denk opeens ook aan mijn nieuwe jas. Waterafstotend, ademend, warm gevoerd, met stormvaste capuchon.
‘Met zo’n jas,’ zei de verkoper, ‘ben je niet klein te krijgen. En gecombineerd met…’
Ja, gecombineerd met mijn stokoude waterafstotende, ademende, warm gevoerde wandelbroek. En mijn waterdichte langeafstandswandelschoenen. Mijn winterwarme wandelsokken, het gedeodoriseerde rode ondershirt en het high tech grijze vestje. 

De elementen zullen mij niet deren. Trotseren zal ik ze! Eenzame wandelaar met kalme vastberaden stap in vlagen hagel, op weg naar verre horizonten! Puur economisch gezien wordt het trouwens wel eens tijd. Want voor welke weersomstandigheden heb ik dan in hemelsnaam deze langetermijn investeringen gedaan? Dus sta ik enige tijd later klaar voor vertrek voor de gangspiegel. Niet charmant, maar wie denkt er aan charme in de strijd tegen de elementen?

Het hagelt niet op de dorpsweg. Het regent er ook niet. De zuidelijke horizon is zwaar bepakt met dikke zwarte wolken. In het noorden klautert de blauwe hemel over de groene dijk. Ik doe de capuchon los. Nog voor ik bij die dijk ben schijnt de zon. Uit de glimmend zwarte klei stijgt een groep duiven op. In de verte fluiten smientjes. Dichtbij danst een groepje koolmezen me voorbij.

Waar is mijn beestenweer met modderpoelen en krassende kraaien? Het zal toch wel weer komen? Verdikkie, ik ben erop gekleed! Er zit niets anders op dan verder dan het plan was door te lopen. Van de dijk dus naar het kanaal. En langs het kanaal naar het graspad. Daar over het veehek en door het weiland. Hoopvol kijk ik regelmatig achterom. Maar nog steeds is het daar blauw. En nog steeds schijnt de zon. Of komt daar toch iets grijzigs aanzetten?

Ook terug op de dorpsweg is het nog steeds zonnig. Maar als ik op de deurmat mijn schoenen wil uittrekken verduistert het opeens binnen. Ik zie de veters niet goed en doe het licht aan. Ik snuit mijn neus en hoor de wind - die aanzwelt, raast met regen en opeens met hagel smijt. In de gangspiegel zie ik mijn mismoedigde blik boven die jas, die broek en die schoenen. En denk: toe, vooruit, kun je niet meer om jezelf lachen?