Over Valentijnsdag ga ik spits en uitdagend mijn mening geven. Dat mag namelijk in een column, het korte stukje proza dat heden ten dage zo populair is. Iedereen verkondigt intussen toch zijn mening? Steekhoudend of interessant doet er niet toe. Als de ik maar lekker kan ikken.

Qua onderwerp zijn er bovendien nauwelijks beperkingen. Of je nu je voorkeur voor duurzaam en groen de wereld in schiet, of voor een fazantenveertje op je hoed. Kakel maar raak. Het mag ook over je rode neus gaan of je voorkeur voor een granenontbijt. Dus schrijf ik vandaag recht uit mijn hart over Valentijnsdag.

Heeft u in de gaten dat het bovenstaande mijn invulling is van wat Wikipedia over de column zegt? Hiermee is de bron genoemd. Klaar. Nu mijn geest geslepen, mijn neus in de wind en mijn borst geheven. Met die parmantige columnistenhouding is het snedig fileren van Valentijn een fluitje van een cent.

Daar gaan we. Die hele Valentijn is een slapjanus met zijn roze hartjeskaarten, suikerzoete zinnetjes en smoes van 14 februari. Zijn verjaardag zou dé kans zijn voor verlegen mensen om hun liefde te bekennen? Kom nou gauw, zeg. Ik zie me zo’n man of vrouw al als romanfiguur. Bovendien zou je dus als schuchter typ één keer per jaar... en driehonderdvijfenvijftig dagen lang zitten wachten… terwijl er al die dagen kaartjes verstuurd kunnen worden… waarin je gewoon zelf schrijft: ‘Ik vind je leuk. Zullen we samen bij De Rode Spin op de Markt een wijntje drinken? Mijn telefoonnummer is 0678910112. Sms maar. Ja, bijvoorbeeld.’

Dat die hele Valentijn niet bedacht is voor verlegen mensen weten we allemaal. Hij is er behalve voor de aanschaf van die smakeloze kaarten, voor rozen en parfum, of advertentieruimte in de krant. Terwijl de ontvanger natuurlijk duizend keer verraster is op bijvoorbeeld maandag de zevende mei en vrijdag de dertiende oktober.

Maar ja, die kan er dan niet over opscheppen. En dat is de essentie. Daarom valt Valentijnsdag  tegenwoordig zo in het pulletje. Iedereen wil bijzonder, geliefd en aanbeden zijn. En, vooral, dat aan de wereld kunnen verkondigen. Met de spotlights aan, de camera erbij en ergens weggedoken tussen de coulissen die verlegen aanbidder….

Heerlijk toch, zo’n column. Lekker spits en uitdagend. Zalig om je niets aan te trekken van dingen als diepgang, wijsheid en bescheidenheid. Huppekee, kom er mee voor de dag, maak van je hart geen moordkuil, heb het hart maar lekker op de tong. Schrijf volgende week maar weer zo’n kort stukje spits en uitdagend proza!