12.20 uur |  Zon |  13 graden – Buiten!

Een nieuwe lente, een nieuw geluid. En inderdaad kon de vogelaar in me de afgelopen weken buiten telkens weer een nieuw geluid opvangen. Fluitje zus, zang zo. De constatering was terecht dat niet alleen de tuinfluiter, maar ook de fitis en de tjiftjaf terug was uit zijn winteroord. Ook trouwens dat niet alleen de vlier uitbotte, maar ook de esdoorn en de zwarte els. Dat de weilanden inmiddels weer knipogen met hun paardenbloemen. En dat het fluitenkruid mans op heuphoogte staat te bloeien.

Een nieuwe woonplek voor mijn moeder betekent een nieuw ritme vinden in mijn bezoeken. Hoe bevalt het om ’s morgens nog voor de koffie naar haar toe te rijden? Is het toch beter om er aan het eind van de middag te zijn? Wanneer is ze naar Zang, en wanneer naar Bewegen? Wanneer is ze op haar best, of beter gezegd ‘t minst slecht? Heeft ze überhaupt wel wat aan mijn aanwezigheid? De laatste keer vond ze na lang onderzoekend kijken dat ik een bekend gezicht had. Verraste het haar dat de man die met me mee was gekomen, de mijne was?

Nieuwe kleren heb ik ook. Dat is ook elk seizoen knap wennen! Zomaar opeens een witte linnen broek aan, met een fel groen bloesje en een enorme bijpassende sjaal. Hemeltje, hoe moet je daarbij kijken? Wat doe je op je lippen, het vertrouwde roze of juist een spetterend rood? De teennagels moeten met spoed gelakt worden, maar is het niet te koud voor open schoenen? En in welke klembox in de overloopkast heb ik ook alweer mijn zomertassen gedaan?

Nu komt er ook nog een nieuwe website Roos Verlinden. Deze, met de klaprozen, is al stokoud, in websitejaren. Zijn systeem raakt versleten. Ik krijg nog maar moeizaam nieuwe tekst in zijn body gestopt. Bovendien barst ik al een hele tijd van de ideeën voor die nieuwe site. Waardoor ik alvast maar aan tafel zat met de man die ‘m niet alleen bouwen maar ook repareren kan.

Laat ik al brainstormend over die nieuwe site nu ook nog een paar invallen krijgen voor een nieuw boek. Jeetje, dat wordt een heerlijke om te schrijven! Zij heeft in Frankrijk gewoond, komt na haar scheiding weer terug naar Nederland. (Of zal ik die echtgenoot van haar laten overlijden? Erg, hè…?) Ze speurt een paar oud-studiegenootjes op. Bezoekt ze, in dorpjes met de namen Oostvoorne en Polsbroek. Ik ben er geweest, ik weet precies hoe het er daar uit ziet… En dan… Nee, meer verklap ik niet.

Met dit alles krijg ik deze nieuwe lente wel gevuld. Overvol gevuld zelfs. Daarom komt er pas weer een nieuwe column als de nieuwe site in de lucht is. Want, je snapt het al, ik wil dit voorjaar ook nog heel erg veel naar buiten.