Lach eens om jezelf 2

Ik heb vast al eens verteld dat ik de handigste niet ben. Dat te onderkennen is overigens enorm handig. Ik-ben-niet-handig-zeggen levert veel begrip op. Caissières raden je aan om het vooral rustig aan te doen. Je niets aan te trekken van het hijgen en stressen achter je. Helpen welgemoed mee om je weggerolde munten bijeen te zoeken. En lachen je lief toe als je tegen een achterligger zegt dat het nog even gaat duren omdat je niet de handigste bent.

Het is nog maar sinds kort dat ik niet meer mijn best doe om mee komen. Na het zoveelste debacle gooide ik het bijltje erbij neer. Des te meer ik mijn best deed, des te erger stuntelde ik. De hoogte van de kluns was rechtevenredig met de getrooste inspanningen.
Betekende dat ook dat bij geringe inspanning alles vlotter zou gaan? Bij toetsing bleek dat niet het geval. Maar wel dat ik voortaan om mezelf kon lachen.

Wat een opluchting. Ik kon voortaan de dingen gerust traag en onpraktisch doen. Eerst eens op mijn gemakje bekijken hoe iets het beste viel aan te pakken. Het maakte toch geen donder uit. Dat kwam ongelooflijk goed van pas. Ik had net een peperdure Koga Myata, type lady light gekocht. Een e-bike waarmee ik na een paar onschuldige polderritjes op een zaterdagmiddag boodschappen ging doen.

Over mijn aankomst in het stadje S. zal ik in de volgende column vertellen. Nu eerst deel 1: het bijeenzoeken van de spullen. Het fietscomputertje, de fietssleutel en het kabelslot. De zakdoeken, haarborstel, leesbril. Het boodschappenlijstje, de lege flessen, de munt voor de winkelwagen. Portemonnee, mapje met betaalpassen en huissleutel. De makkelijke jas, de opfleurende sjaal en het mobieltje.

Had ik alles? Yes! De achterdeur gecontroleerd, de voordeur op slot, op naar de schuur. Schuursleutel vergeten. De bups op de tuintafel. Voordeur weer in, schuursleutel gepakt, voordeur op slot. Schuurdeur geopend.

Te midden van een zooi op te ruimen spul straalt lady light. We moeten achterwaarts naar buiten maar eerst de accu loskoppelen en het computertje vastklikken op het stuur. Rechtstandig vastklikken? Schuin achterover? Schuin voorover?  Hoe… Nee, niet mijn best doen. Klik!

De zakdoeken, haarborstel, leesbril, het boodschappenlijstje en de hele mikmak netjes in het binnentasje van de rechterfietstas. De lege flessen in de linker. De jas dicht, de sjaal gedrapeerd, het zweet van het voorhoofd.

En dan zoef ik zomaar ondanks tegenwind lady light op standje 2 stadwaarts. Waar de rokers op het terras tegenover de katholieke kerk nog niet weten wat ze te wachten staat. Op dus naar de volgende… lach eens om jezelf!