Lach eens om jezelf 3

(Lees eventueel eerst de vorige column)

Ik ben intussen in vliegende vaart per e-bike  gearriveerd in stadje S. Maar nog voor de spoorlijn pieker ik al waar ik lady light straks het beste diefstalproof kan stallen. Want insiders waarschuwen dat op slot zetten, computer verwijderen en met hangslot verankeren niet afdoende hoeft te zijn. Je moet de fiets ook zó plaatsen dat er geen vrachtwagentje bij kan komen om ‘m even snel in te laden.

Waar o waar is de combinatie fietsenrek, paal of boom en onbereikbaarheid voor vrachtwagentjes te vinden? Juist, op het pleintje voor de katholieke kerk. Aan de ene kant is een juwelier, aan de andere kant een discountwinkel en er tegenover een koffietentje. Er staan een paar kerkse bomen en er lopen genoeg mensen om vrachtwagentjes af te schrikken.

Op een hoekplaatsje na zijn alle fietsenrekken vol, zie ik in een rondgang met lady light aan de hand. En laat dat ene plekje nu net naast een boom zijn. Fiets in het rek, slot erop, het hangslot om de boom – die zoals een kerkse boom betaamt te dik is voor de korte kabel.

Ik speur naar een ander plekje. Zie een halfhoog muurtje met een afvalbak ernaast. Slot eraf, hangslot in de ene hand, fiets aan de andere. Erheen. Met voorwiel naar de kerk lukt niet. Andersom ook niet.

Verderop komt een plekje vrij naast zowel het rek als een andere afvalbak! Dat is ‘m! In een sukkeldrafje met ook nu weer de fiets aan de hand erop af. Fiets op de standaard, slot erop, hangslot erop, computertje eraf. Eraf ja… hoe gaat het er ook alweer af… kiepen naar achteren, kiepen naar voren? Na een minuut of wat weet ik het weer. Het palletje indrukken, dat was het. 

Jas open, sjaal los. Binnentas met losse spulletjes uit de ene fietstas. Borstel eruit om haar te fatsoeneren. Zakdoeken eruit om neus te snuiten. Flessentas uit de andere fietstas. Beide tassen op de grond om rechtertas vast te klippen. Opnieuw neus snuiten. Linkertas vastklippen. Zweet van voorhoofd wissen.

Situatie nogmaals checken. Vrachtwagentjes hebben geen schijn van kans. Fietsendieven met ijzerknippers staan voor gek met al die rokers op het terras van het koffietentje die deze kant op kijken.

Staan voor gek? Ik sta zelf voor gek. Zie maar hoe ze lachen. Om mij, ja. Om mij.  

En opeens flitst dat ene zinnetje door me heen. Lach eens om jezelf! Het flitst aan en uit als onderschrift in de slapstick Roos Verlinden stalt haar fiets. Er trekt een grijns van jewelste over mijn gezicht - omdat ik op m'n 64ste eindelijk zover ben dat ik om mijn klunzerige onhandigheid  kan lachen. En vrolijk naar het terras kan roepen: ‘Mensen, wat zullen jullie daarnet verschrikkelijk hebben gelachen!’